بخشش✝️

اغلب ما با این جالش درونى مواجه شدهایم: جِکَونه فردى راکه عمیقاً ما را آزرده و به ما صدمه زده است، ببخشیم؟ بسیارى تصور مى کنند که بخشش باید حسى باشد که خودبه خود در قلب ما به وجود مى آید. اما کلام خدا نکَاهى متفاوت و عمیق تر به ما ارائه مى دهد.

بخشش در ماهیت خود، یک تصمیم آکاهانه است.

یک انتخاب ارادى براى رها کردن بار سنکَین کینه و تلخى از دوش خودمان. این به معناى نادیده کَرفتن درد وباهمیت شمردن آسیب وارد شده نیست، بلکه به معناى انتخاب آزادى و آرامش درونى به جاى اسارت در کَذشته است.

کتاب مقدس ما را فرامى خواند که حتى یک قدم فراتر برویم: «دشمنان خود را دوست بدارید و براى کسانى که به شما جفا مى رسانند دعاى خیر کنید.» (متى

این فرمان به ما یادآورى مى کند که بخش

یک عمل فعالانه است.

فروتنی و بخشش✝️

در دنیاى امروز، فروتنى و بخشش اغلب به عنوان فضیلت هاى اخلاقى و نشانه اى از بزرکوارى شناخته مى شوند. اما آیا مى دانستید که در دوران باستان، بیش ازعیسى مسیح، این مفاهیم نه تنها ارزشمند نبودند، بلکه نشانه اى از ضعف و حقارت به شمار مى رفتند؟

اراده خدا صلح است نه جنگ :✝️

ذات ارادة خدا نیکو، مقدس و سرشار از

محبت است.

او خواهان آشتى و صلح میان انسانها.

اما جرا در عهد عتیق جنکهاى زیادى رخ

داد؟

جنک هاى عهد عتیق در زمینه اى خاص و براى حمایت از عدالت آمد.

اما نکاه مسیح به صلح بود نه جنکً!

خداوند در انجیل متى باب ه آیه ٩

مى فرماید

> «خوشا به حال صلح دهندکان، زیرا ایشان یسران خدا خوانده خواهند شد.»

ما به عنوان مسیحى باید جطور عمل

کنیم؟

کلام خدا از ما دعوت مى کند تا با همه در صلح باشیم (رومیان باب ١٢ آیه ١٨)

به یاد داشته باشیم: جنکَ نتیجهُ کَناه انسان است، اما ارادة خدا همیشه صلح، محبت ونجات را طلب مى کند.

امین

درمیان جالشها و مشکلات زندکى، کاهى فراموش مى کنیم که آرامش واقعى در نزدیکى به خدا نهفته است. بیایید با ایمان و امید، قدمى به سوى او برداریم و قلبهایمان را به نور حضورش روشن کنیم.

آمین

شناخت محبت مسیح✝️

در مسیر ایمان، شناخت محبت مسیح تنها نقطه شروع است. دعوت اصلى، رشد کردن و ریشه دواندن در این محبت است؛ فرآیندى آکَاهانه که زندکَى مارا روزبه روز دکرکون مى سازد. کلام خدا ما را تشویق مى کندکه صرفاً شنوندکان کلام نباشیم، بلکه آن را در عمل به کار کَیریم.

رشد در مسیح به این معناست که اجازه دهیم محبت او، رفتار، کَفتار و تصمیمات ما را شکل دهد. این محبت، یک احساس زودکَذر نیست، بلکه یک انتخاب فعالانه، یک رفتار عملى و یک تعهد قلبى است.

محبتى که در صبر، بخشش، فروتنى و خدمت به دیکَران تجلى مى یابد. زمانى که در این محبت واقعى رشد مى کنیم، نه تنها به شباهت مسیح نزدیکتر مى شویم، بلکه نورى براى اطرافیان خود خواهیم بود.

✝️