بخشش و محبت در مسیحیت✝️

در کتاب مقدس به ما یادآورى مى شود که محبت، کینه جو نیست و خطاهاى دیکَران را به دل نمى کیرد (اول قرنتیان ١٣: ه). اما جند بار در روز افکارمان درکیر بازیخش کردن اشتباهات و آسیب هایى مى شود که دیکران در حق ما روا داشتهاند؟ این تکرار ذهنى، ما را از آرامشى که خدا برایمان مى خواهد دور مى کند ومانعى در برابر اجراى کامل دستورات اوست.

بخشش یک انتخاب فعالانه است؛ تصمیمى براى رها کردن بار سنکَین کَذشته و سپردن آن به دستان خداوند. وقتى ما دیکَران رامى بخشیم، نه تنها آنها را آزاد مى کنیم، بلکه خود را از زنجیر تلخى و رنجش رها مى سازیم. این عمل، نشانهى بلوغ روحانى و اطاعت از فرمان خداوند است که مى فرماید همان کونه که او ما را بخشیده است، ما نیز یکدیکَر را ببخشیم (کولسیان ١٣ :٣).

بیایید امروز تصمیم بکیریم که ذهن خود را به مکانى براى آرامش و محبت تبدیل کنیم، نه میدانى براى مرور بى پایان خطاهاى دیکَران. با این کار، فضاى قلبمان را براى شنیدن صداى خدا و دریافت برکات او بازتر خواهیم کرد

آمین 

✝️

ارزش دادن به کار توسط عیسی مسیح

در فرهنکً هاى باستان، کار فیزیکى اغلب تحقیر مى شد و مخصوص بردکان بود. این ایده که یک انسان آزاد و شریف به کارهاى یدى بیردازد، معمولاً پذیرفته نبود. اما مسیحیت این نکَاه را براى همیشه تغییر داد وبه «کار» کرامت وارزشى دوباره بخشید.

کتاب مقدس با خدایى آغاز مى شود که «کار» مى کند! او جهان را در شش روز خلق کرد و ازکار خود خشنود بود (پیدایش ا و ٢). این به ما نشان مى دهد که کار، بخشى اصیل از هویت ماست که از جانب خدا طراحى شده است. او مارا براى بطالت و تنبلى نیافرید، بلکه براى تلاش، خلاقیت و خدمت از طریق استعدادها یمان خلق کرد.

پولس رسول در دوم تسالونیکیان ١٠-١٢ :٣ به وضوح مى کوید: «اکر کسى نخواهد کار کند, خوراک هم نخورد.» این یک فرمان صریح علیه تنبلى ویک نشویق جدى براى داشتن یک زندکى فعال و مسئولانه است.

مسیحیت به ما مى آموزد که هر کارى، از نجارى و ماهیکَیرى کَرفته تا مدیریت و هنر، اکر با امانت دارى وبراى جلال خدا انجام شود، ارزشمند و مقدس است. کار ما تنها براى کسب درآمد نیست, بلکه فرصتى است براى خدمت به دیکَران، رشد شخصیت و مشارکت در طرح بزرکً الهى.

شما در مورد ارزش کارجه فکر مى کنید؟

آمین

✝️سرود

شادى تواى مسیح قوّت ماست

وعده هاى الهى ثروت ماست

تقدیمت کنم این روح و جسم و جان تا شوم شبیه ربّ عالمیان

اى مسیح، اى مسیح

مرکز امید و شادیم تویى در وجود من نباشد هیج غمى مرکز امید و شادیم، اى مسیح

آمین

چهار راهکار برای استواری ایمان

  ۱- دعا, ارتباط قلبى با خدا

«پیوسته دعا کنید.» اول تسالونیکیان ایهIV

دعا در مسیحیت, شخصیت روحانى ما را به ثبات مى رساند.

۲- تغذیه از کلام خدا

«کلام تو براى پاهاى من جراغ، و براى راه من نور است.» مزمور ١٠٥ :١١٩

تعمق ومطالعه منظم کلام خدا باعث قوت روح ما مى شود.

۳-  مشارکت با ایمانداران

«واز کَرد آمدن با یکدیکَر دست نکشیم»

عبرانیان ٢٥ :١٠

تنهایى، ما را آسیب پذیر مى کند، اما مشارکت با خانواده الهى مارا بنا مى کند.

۴-  مقاومت در برابر وسوسهها

«پس تسلیم خدا باشید. در برابر ابلیس ایستادکى کنید، که از شما خواهد کَریخت.»

یعقوب ٧:٣

هرجقدر تسلیم روح خدا باشیم، همانقدر از وسوسه ها به دور خواهیم بود.

✝️

مقاومت در برابر وسوسه✝️

مقاومت در برابر وسوسه، یکى از بزرکَترین جالش هاى روحانى در زندکى هر ایماندار است. کتاب مقدس به ما نشان مى دهد که عیسى مسیح، به عنوان پسر خدا، به طور کامل با این جالش روبرو شد. او «ازهر حیث همچون  ما وسوسه شد، اما کَناه نکرد» (عبرانیان ):

١٥).

از وسوسه هاى بیابان کَرفته تا آخرین لحظات بر روى صلیب، مسیح همواره راه اطاعت از پدر آسمانى را برکزید. او تسلیم خواسته هاى زودکذر نشد و با اقتدار بر هر وسوسه اى "نه" کَفت.

این پیروزى مسیح فقط یک داستان تاریخى نیست، بلکه منبع قدرت و امید براى ماست. او راه را به ما نشان داده است. همانطور که او با قدرت کلام خدا و اطاعت کامل ایستادکى کرد، ما نیز دعوت شدهایم تا در ضعف هاى خود به او تکیه کنیم و راه اطاعت را برکزینیم. مقاومت ما، پرستش ماست.

آمین