بسیارى از اوقات در مسیر زندکى، با تمام تلاش و کوششمان، کویى به بن بست مى خوریم و نتایج دلخواه حاصل نمى شود. اینجاست که درک عمیق تر معناى توکل وتسلیم در برابر اراده الهى، نورى تازه به راه ما مى تاباند. در لحظاتى که ازتوان خود ناامید مى شویم، سپردن امور به دستان پرمهر خداوند، نه تنها بارى از دوشمان برمى دارد، بلکه دریجه اى به روى حکمت و فیض بیکران او مى کشاید. صبر و اعتماد، دو بال پرواز در این مسیر مستند؛ صبرى که از ایمان نشأت مى کیرد و اعتمادى که ما را به آرامش مى رساند. وقتى اراده خود را تسلیم مشیت الهى مى کنیم، در واقع یذیرفته ایم که او بهترین ها را براى ما مى خواهد و برنامه اى فراتر از درى ما دارد. این تسلیم، به معناى دست کشیدن از تلاش نیست، بلکه تلاشى است همراه با اطمینان قلبى به تدبیر الهى.
✝️
در طول تاریخ, اغلب شاهد سرکوب زنان بوده ایم. با این حال، آموزه هاى مسیحیت دیدکًا هى متفاوت ارائه مى دهد. عیسى مسیح نه تنها زنان را مورد احترام قرار مى داد، بلکه براى آنها ارزش قائل بود و آنها را در خدمت خود مشارکت مى داد. جالب اینجاست که او به مردان دستور داد مراقب حشمان خود باشند، نه اینکه زنان را مجبور به پوشاندن خود کند تا از وسوسه مردان جلوکَیرى شود. این نشان مى دهد که مسیحیت مسئولیت کنترل افکار و اعمال رابر دوش مردان مى کذارد و بر کرامت و احترام زنان تاکید مى کند.
✝️
در مسیر زندکَى، کَاه با افرادى مواجه مى شویم که با اعمالشان قلب ما را به درد مى آورند. آموزه هاى مسیحیت همواره بر اهمیت بخشش تاکید داشتهاند.
این بدان معنا نیست که اعمال ناشایست دیکَران را نادیده بکَیریم، بلکه به خاطر آرامش و رهایى روح خودمان، دریجه کَذشت را بکَشاییم. حتى اکَر به نظر برسد که فرد مقابل لایق بخشش نیست, به یاد داشته باشیم که ما سزاوار داشتن صلح و آرامش در قلب هایمان هستیم. با بخشیدن دیکَران، زنجیرهاى کینه و رنج را از وجود خود باز مى کنیم و فضایى براى رشد وبرکت الهى فراهم مى آوریم.
شکست، آن نیست که به هدف نرسیم؛ شکست واقعى، آن است که تلاش نکنیم یا از ترس، قدمى بر نداریم.
در مسیر ایمان وزندکَى، ما دعوت شدهایم که با شهامت, امید و اعتماد به فیض خداوند پیش برویم.
ترس از شکست، ما را اسیر مى کند! اما اعتماد به خدار ما را آزاد مى سازد.
حتى اکر زمین بخوریم، دست خدا آماده است تا
برخیزیم.
او از طریق ضعف هاى ما، قوت خود را آشکار مى کند.
پس، به جاى ترس از شکست، به فیض الهى توکل کنیم و با دلى مطمئن کام برداریم.
✝️
هویت
واقعى انسان، نه در دستاوردهایش، نه در شکست هایش، بلکه در فیض بى کران خداوند تعریف
مى شود.
فیض خدا، ما را از بند شرم، کَناه و ترس آزاد مى کند و به ما هویتى تازه عطا مى کند—هویتى که در مسیح
ریشه دارد.
درفیض او، فرزند خوانده شدیم؛
در محبت او، وارث وعده هاى جاودان شدیم؛ ودر قدرت او، به شکوفایی دعوت شدهایم.
شکوفایی در خداوند، به معناى رشد در محبت, در حقیقت ودر خدمت به جلال نام اوست.
فیض، نه تنها ما رامى بخشد، بلکه ما را مى سازد.
در حضور او، آنجه بودیم محو مى شود، وآنجه او مى خواهد باشیم، شکل مى کَیرد.
✝️