دیدکاه مسیحیت درباره تولد عیسى مسیح پایه و
اساس جشن کریسمس را تشکیل مى ده.
عیسى مسیح دقیقا مطابق پیشکویى هاى کتاب هاى عهد عتیق، در شهر بیت لحم از مریم باکره به دنیا اومد. فرشتهاى به مریم باکره ظاهر شد و خبر تولد مسیح را به او داد.
این تولد یک معجزه الهى بود که توسط روح القدس و بدون دخالت هیج مردى صورت کرفت. عیسر مسیح، خداى زنده و یکانه یسر خداست.
بعد از تولد عیسى، سه مجوس از مشرق زمین به نام هاى کاسپار، مِلکیور و بالتازار به براى ارج نهادن عیسى، به دیدار او شتافتند و هدایایی از زر و مرّ مَکّى وصَمغ کُندر براى او بردند.
تولد عیسى مسیح، آغازکر دوران جدیدى در تاریخ بشریت شد و با اومدن مسیح به دنیاى ما, راه رستکارى براى انسانها باز شد و امید به زندکى ابدى به وجود اومد.
تولد عیسى مسیح، نماد عشق بى کران خدا به انسان هاست. خدایى که انسان شده تا با انسانها ارتباط بکیره و راه نجات را به اونها نشان بده.
کتاب مقدس، به ویره انجیل یوحنا, به ما مى کوید که عیسى مسیح تنها کسى است که به طور کامل خدارا مى شناسد و اوست که این شناخت را به ما هدیه مى دهد. این شناخت, فراتر از یک دانش نظرى است؛ این یک رابطه عمیق و شخصى با خالق است.
در مسیحیت, رابطه ما با خدا مانند رابطه یک فرزند با یدر است. این رابطه اى مبتنى بر عشق، اعتماد واطاعت است. اما این اطاعت, یک اطاعت کورکورانه نیست! بلکه اطاعتى است که از دل شناخت ومحبت سرجشمه مى کیرد.
در مقابل، در برخى ادیان دیکر، تاکید بر اطاعت محض از خداست. این در حالى است که در مسیحیت, هدف نهایى شناخت خدا و داشتن رابطه شخصى با اوست.
عیسى مسیح به ما مى کوید: "من راه، حقیقت و حیات هستم؛ هیج کس جز به وسیلة من نمى تواند نزد پدر بیاید." (یوحنا ع:١٢)
پس بیایید با قلبى باز به سوى عیسى مسیح برویم تا اورا بهتر بشناسیم واز طریق او به شناخت کامل
خداوند برسیم.
مسیح ما را به عنوان سفیران خود برکزیده است تا نور عشق وامید را به کوشه و کنار دنیا ببریم. هریک از ما یک فرصت طلایى داریم تا با اعمال و رفتارمان، مسیح را به دیکران نشان دهیم. کوجکترین کمک و مهربانى مى تواند تأثیر شکفت انکیزى بر زندکى دیکران داشته باشد. با یک لبخند، یک کلمه دلکرمى، یا یک عمل خیر خواهانه, مى توانیم پل ارتباطى بین خود و کسانى باشیم که به نور مسیح نیاز دارند.
بیایید با هم عهد ببندیم که هر روز، با تمام وجود، نقش سفیران مسیح را ایفا کنیم.
بخشش، کلید رهایى از زنجیرهاى کینه و نفرت است.
وقتى مى بخشیم، نه تنها به دیکرى، بلکه به خودمان نیز لطف بزرکى مى کنیم. جرا که کینه، زهر تلخى است که روح وروان ما را مسموم مى کند و اجازه نمى دهد به آرامش برسیم.
پدر آسمانى ما، نمونه کامل بخشش است. او هر روز وهر لحظه، کناهان ما رامى بخشد و به ما فرصت مى دهد تا زندکى جدیدى را آغاز کنیم. پس ما نیز باید به دنبال او باشیم ویاد بکیریم که دیکران را بیخشیم.
بخشش، به معناى فراموش کردن نیست. بلکه به معناى رها کردن است. رها کردن احساسات منفى و جایکزین کردن آنها با عشق و مهربانى. هر کسى را که به شما صدمه زده است، ببخشید. حتى خودتان را نیز ببخشید. با بخشش، زندکتان را متحول کنید و به فردى بهتر تبدیل شوید. این آیه رو تکرار کن: "پدر قرض هاى ما را ببخش جنانکه ما قرض هاى دیکران را مى بخشیم"
١. ایمان به مسیح
ایمان به مسیح سنک بناى امید مسیحى است. او سرجشمه نجات وحیات جاودان است و با ایمان به او، به امیدى استوار دست مى یابیم. + "ایمان است که یقین مى بخشد به جیزهایى که امید داریم"
(عبرانیان ١١:١)
٢. شناخت وعده هاى خدا
کلام خدا مملو از وعده هایى است که ما را در لحظات دشوار تقویت و تسلى مى بخشد. شناخت و تکیه بر این وعدهها، امید را در قلب ما زنده نکَه مى دارد.
• ٣. درى هویت جدید در مسیح
با ایمان به مسیح، خلقتى جدید مى شویم و هویتى تازه دریافت مى کنیم. درک این حقیقت، ما را از ناامیدها و دغدغه هاى زودکذر این جهان آزاد
لى کند. [
• "اکر کسى در مسیح باشد، او خلقتر جدید است" (دوم قرنتیان ١٧:ه)
۴ارتباط بایدار با کلیسا
حضور فعال در جمع ایمانداران و مشارکت در کلیسا فرصتى است براى تقویت ایمان و تجربه امیدى زنده.
کلیسا خانواده اى است که در آن رشد روحانى ما ادامه مى یابد.
٥. به اشتراک کذاشتن شهادت هاى زندکى
بازکو کردن کارهاى خداوند در زندکمان، نه تنها امید وقوت قلبى براى دیکران فراهم مى کند، بلکه خودمان را نیز در ایمان مستحکم ترمى سازد. غز